سوءرفتار و اذيت و آزارهاي جسمي و جنسي در کانادا

  • اکران «خوب، بد، جلف»، «سلام بمبئی»، «گشت ٢» و «مبارک» در صومعه سرا
  • تاریخ خبر : شنبه ۲۲ مهر ۹۱ - ۱:۲۴

    کد خبر : 2120

    سوءرفتار و اذیت و آزارهای جسمی و جنسی در کانادا

    به گزارشواران نیوز  به نقل از “پرس تی وی”»؛ دکتر سلامی که کتاب ها و مقالات او به چندین زبان زنده …

    به گزارشواران نیوز  به نقل از “پرس تی وی”»؛ دکتر سلامی که کتاب ها و مقالات او به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شده است، در تازه ترین مقاله خود به مسئله نقض حقوق بشر در کانادا پرداخته و اذیت و آزار کودکان مدرسه ای و زنان و دختران بومی کانادا را دست مایه یادداشت های خود قرار داده است.

    وی در این مقاله به نادیده گرفته شدن حقوق دانش آموزان بومی مدارس شبانه روزی کانادا و نقض حقوق بشر در رابطه با آنها و انواع اذیت و آزار اعمال شده علیه این کودکان پرداخته است.
    در سال ۲۰۰۸، کانادا رسما از ۱۵۰ هزار کودک بومی که در مدارس شبانه روزی مورد سوءرفتار جسمی و جنسی و روانی قرار گرفته بودند، عذرخواهی کرد.
    در این مقاله آمده است؛ مدارس شبانه روزی با این تفکر تاسیس شد که فرهنگ بومی نتوانسته خود را با جامعه مدرن تطبیق دهد.

    آنها فکر می کردند؛ اگر کودکان بومی با پذیرفتن مسیحیت و صحبت کردن به زبان فرانسوی یا انگلیسی در جامعه جریان اصلی کانادا جذب شوند، می توانند موفق تر باشند.
    ساکنان این مدارس از صحبت به زبان مادری خود منع شدند و اگر چنین کاری می کردند، با بدترین نوع تنبیه ها مجازات می شدند.

    دانش آموزانی که از سوی دولت وادار می شوند در این مدارس به اصطلاح مذهبی شرکت کنند، از سوء استفاده جنسی و اذیت و آزار روحی و روانی تجربه مشترکی دارند. بیشتر طول سال آنها از والدین خود دور هستند.

    مفهوم “یکسان سازی” دروغ بزرگی است و کودکان در آخر با روحیه ای در هم شکسته و روانی مجروح مدرسه را ترک می کردند.

    گزارش های تکان دهنده ای از سوء رفتار و اذیت و آزارهای جسمی، جنسی، عاطفی و روانی کادر مدارس شبانه روزی با دانش آموزان وجود دارد.

    آموزشی که آنها دریافت می کردند، بسیار کم اهمیت و در حد پایین بود و بیشتر بر محور کار یدی در کشاورزی و صنایع سبک متمرکز بود.

    کادر این مدارس در اذیت و آزار روانی تبحر داشتند، سوء استفاده جنسی اقدامی عادی در این مدارس بود. اگر آنها به زبان مادری خود صحبت می کردند، زبان آنها با سوزن، سوراخ، سوراخ می شد.

    این گزارش ها نشان می دهد که دولت با بومیان چطور رفتار می کرده و چطور مدارس شبانه روزی به محلی امن برای تجمع پروفیلی ها (افراد روانی علاقمند به رابطه جنسی با کودکان) تبدیل شد.

    آرتور پلینت” یکی از اعضای کادری این مدارس که ناظر خوابگاه بوده، به ۱۸ فقره تجاوز (به کودکان ۶ تا ۱۶ ساله) متهم شد، این فقط یک مورد فاحش از این فساد اخلاقی است.
    پلینت که به تروریست جنسی معروف است، به مدت ۲۰ سال کودکان بومی کانادا را عذاب داده بود، اما جامعه کانادا و مقامات آن از این “عذاب” چشم پوشی کرده بود. ما از برابری صحبت می کنیم. ما از حقوق جامعه صحبت می کنیم. این کودکان هیچ حقوقی نداشتند. کودکی آنها از آنها دزدیده شد.

    پلینت فقط یک جهان کوچک از سوء استفاده فرهنگی در کانادا است.

    با توجه به اینکه کلیسا تا حدی مسئول این سوء استفاده جنسی از کودکان مدرسه ای بودهاست، پاپ بندیکت شانزدهم روز ۲۹ آوریل سال ۲۰۰۹ در دیدار با هیئتی از “انجمن فرست نیشن (ملل اول)” کانادا بابت این سوء رفتار و رفتار اسفناک که با دانش آموزان بومی در مدارس شبانه روزی تحت اداره کلیسا انجام شده، ابراز تاسف کرد.

    اتحادیه کلیساهای کانادا، رسما از انجمن مذکور عذرخواهی کرده بود.
    در اطلاعیه این اتحادیه، مدیر شورای اجرایی گفت: “من از کسانی که به عنوان دانش آموزان مدارس شبانه روزی اتحادیه کلیسای کانادا مورد سوء استفاده جنسی و بدرفتاری جسمی و روحی و روانی قرار گرفتند، صمیمانه عذرخواهی می کنم.”

    با افزایش نگرانی های داخلی و بین المللی، استفان هارپر نخست وزیر کانادا، در تلاش برای “ریختن تمساح” گفت: دولت کانادا خالصانه عذرخواهی می کند و خواهان بخشش از سوی بومیان این کشور است.

    این لحظات عاطفی هارپر خیلی زود فراموش شد و نقض حقوق بومیان به طور سیستماتیک همچنان ادامه یافت.

     

    حقوق بشر کانادا  فقیرترین و آسیب پذیرترین زنان این کشور را نادیده می گیرد. سخنگوی گروه “پیمان فمنیست کانادا برای اقدام بین المللی” (FAFIA) با اعلام این مطلب، می گوید؛ “کانادا مرکز نقض جدی حقوق بشر زنان و دختران بومی است.”

    در یک پدیده عجیب، زنان بومی و دختران جوان مفقود می شوند. تاکنون بیش از ۶۰۰ نفر از آنها گم شده اند.

    گزارش شده که بسیاری از آنها مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده اند. مجریان قانون کانادا هیچ اقدام عملی را برای پیدا کردن این قربانیان یا عاملان جنایات انجام نداده اند.

    علاوه بر این، ناوی پیلاری مقام ارشد حقوق بشر سازمان ملل متحد، کانادا را در فهرست بدترین کشورهای جهان در زمینه رعایت حقوق بشر قرار داده و از لایحه ۷۸ ایالت “کبک” در محدود کردن آزادی تجمعات زنان، انتقاد کرده است.

    شتی، دبیرکل سازمان عفو بین الملل نیز از دولت کانادا به دلیل نقض جدی حقوق بشر به شدت انتقاد کرده است.

    شتی گفته است؛ “در این کشور فضاهای دمکراتیک واقعا در حال کوچک شدن است. بسیاری از سازمانها به دلیل پوسیدن سوالات و طرح مسائل ناسازگار، منابع مالی خود را از دست داده اند.”

    کانادا سرزمین وعده های محقق نشده است. کشوری که ساکنان اولیه آن از حقوق اصلی خود محروم شده اند، کشوری که ارزش انسانی از آنجا رخت بربسته است.
    کشوری که در مورد نقض حقوق بشر در جاهای دیگر، بی شرمانه سینه چاک می کند، خود به حقوق بشر احترام نمی گذارد و به نوبه خود در باتلاق عمیق دورویی و ریاکاری فرو رفته است.

    کلیه حقوق برای پایگاه خبری واران نیوز محفوظ است
    Desgined & Programmed by AmirHz.ir