بازخوانی پرونده حمله رژیم صهیونیستی به ناو آمریکایی لیبرتی + عکس

  • گیلان پیرترین استان کشور/ زاد و ولد در زوج های گیلانی کاهش یافت
  • تاریخ خبر : شنبه ۲۹ مهر ۹۱ - ۱۶:۲۵

    کد خبر : 2242

    بازخوانی پرونده حمله رژیم صهیونیستی به ناو آمریکایی لیبرتی + عکس

    از حمله ۴۵ سال قبل اسرائیل به ناو آمریکا چه می دانید؟ دلایل این حمله چه بود؟ چرا آمریکا ۴۵ …

    از حمله ۴۵ سال قبل اسرائیل به ناو آمریکا چه می دانید؟ دلایل این حمله چه بود؟ چرا آمریکا ۴۵ سال در مورد این حمله سکوت کرد و اسرائیل نیز آن را تنها یک اشتباه خواند؟ برای بازخوانی پرونده حمله اسرائیل به ناو لیبرتی آمریکا با گزارش ویژه مشرق همراه شوید…

     

    گروه گزارش ویژه مشرق؛”در اینجا مایلم پندى خیرخواهانه به سیاستمداران آمریکائى که تاکنون همواره به عنوان مدافع و پشتیبان رژیم صهیونیستى در صحنه حاضر شده‌اند، بدهم: این رژیم تاکنون براى شما دردسرهاى بیشمار داشته است؛ چهره‌ى شما را در میان ملتهاى منطقه، منفور و شما را در چشم آنان شریک جنایات صهیونیستهاى غاصب معرفى کرده است؛ هزینه‌هاى مادى و معنوى که در طول سالهاى متمادى از این رهگذر به دولت و ملت آمریکا تحمیل شده است، سرسام‌آور است؛ و احتمالاً در آینده اگر همین روش ادامه یابد، هزینه‌هاى شما سنگین‌تر هم خواهد شد. بیائید به پیشنهاد جمهورى اسلامى درباره‌ى همه‌پرسى بیندیشید و با تصمیمى شجاعانه، خود را از گره ناگشودنى کنونى نجات دهید. بى‌شک مردم منطقه و همه‌ى آزاداندیشان گیتى از این اقدام استقبال خواهند کرد.”
    رهبر انقلاب: هزینه‌هاى مادى و معنوى که در طول سالهاى متمادى از این رهگذر -رژیم صهیونیستی- به دولت و ملت آمریکا تحمیل شده است، سرسام‌آور است

    این جملات بخشی سخنان حکیمانه رهبر معظم انقلاب در افتتاحیه اجلاس سران جنبش عدم تعهد در تهران بود. اشاره رهبر انقلاب به هزینه هایی که صهیونیسم جهانی و فرزند نامشروع آن اسرائیل، به دردسرها و هزینه های آن برای ملت و دولت آمریکا داشته است، اشاره ای دقیق و مبتنی بر واقعیات تاریخی بوده است. حوادثی از قبیل حمله به کشتی لیبرتی، سرقت هسته ای نومک، ترور جان اف کندی، حادثه ۱۱ سپتامبر و … از جمله مهمترین فجایعی است که صهیونیست ها به ملت و دولت آمریکا تحمیل کرده اند و دولتمردان این کشور دم برنیاورده اند.

    مشرق، در سلسله گزارش هایی به برخی از جنایت های صهیونیسم بر ضد آمریکا خواهد پرداخت.

    در روز چهارم از جنگ شش روزه، کشتی جاسوسی “یو اس اس لیبرتی” به آرامی در حال حرکت در آب‌های بین‌المللی، در ۱۴ مایلی شبه جزیره سینا بود. نیروهای مسلح اسرائیل نیز به سرعت در حال پیشروی در صحرای سینا در جستجوی یگان های ارتش مصر بودند که عقب‌نشینی کرده بود.

    “لیبرتی”، که در زمان جنگ جهانی دوم کشتی باری بود، به دست آژانس فوق سری امنیت ملی آمریکا به یک کشتی جاسوسی تبدیل و به پیشرفته‌ترین تجهیزات الکترونیکی شنود، رهگیری و ارسال امواج مجهز شده بود. این کشتی دارای آنتن‌ها و “گوش‌های” الکترونیک متعددی، از جمله   TRSSCOMMبود، سیستمی که پیام‌های رهگیری‌شده را از طریق ارسال جریانی از مایکروویوها با استفاده ماه به عنوان واسط و رله، به واشنگتن می‌فرستاد.

    کشتی یو اس اس لیبرتی

    لیبرتی برای نظارت بر ارتباطات کشورهای در حال جنگ در سومین جنگ اعراب و اسرائیل به سرعت به سینا فرستاده شده بود. در ساعت ۸ صبح، ۸ ژوئن ۱۹۶۷، هشت هواپیمای جاسوسی اسرائیلی بر فراز لیبرتی، که پرچم آمریکا در ابعاد بزرگی بر روی آن در اهتزاز بود، به پرواز درآمدند. در ساعت ۱۴ چندین جنگنده-بمب‌افکن میستر و میراژ ۳ با ارتفاع کم به دفعات با موشک، ناپالم (بمب های آتش زا) و توپ به این ناو آمریکایی حمله کردند. این حملات هوایی ۲۰ دقیقه به طول انجامید و بر آنتن‌های الکترونیکی و دیش‌های کشتی متمرکز بودند. لیبری آتش گرفت و به یک سو واژگون شد. ۳۴ تن از خدمه کشته شدند و حدود ۱۷۰ نفر نیز، از جمله کاپیتان کشتی، فرمانده ویلیام مک‌گوناگل، به شدت زخمی شدند.

    در ساعت ۱۴ و ۲۴ دقیقه، سه قایق اژدر به کشتی حمله کردند و لیبرتی را با گلوله های ۲۰ و ۴۰ میلیمتری به آتش کشیدند. در ساععت ۱۴ و ۳۱ دقیقه یک اژدر اسرائیلی به وسط کشتی، دقیقاً همان جایی که سیستم‌های جاسوسی ارسال امواج تعبیه شده بود اصابت کرد. در اثر این اقدام ۲۵ آمریکایی دیگر نیز کشته شدند. تعدادی از مجروحان نیز بر اثر شدت جراحات طی ماه های بعد از حمله کشته شدند.

    ناوچه‌های توپدار اسرائیل دور تا دور لیبرتی را محاصره کردند و شروع به تیراندازی به خدمه کردند. در ساعت ۱۵ و ۱۵ دقیقه به خدمه فرمان تخلیه کشتی صادر شد. ناوهای جنگی اسرائیل شروع به تیراندازی به قایق‌های نجات مملوء از جمعیت کردند و دو قایق را غرق نمودند. درست وقتی دریانوردان آمریکایی داشتند قتل عام می‌شدند، فرمان لغو مأموریت نجات توسط ناو هواپیمابر ناوگان ششم ایالات متحده به طرز مرموزی از سوی کاخ سفید صادر شد.

    ساعتی پس از این حمله، ناوها و هواپیماهای جنگی اسرائیل بازگشتند. فرمانده مک‌گوناگل فرمان مقابله با مهاجمان و دفع حمله را صادر کرد. اما اسرائیلی که بیم رویارویی با ناوگان ششم ایالات متحده را داشتند محل را ترک کردند.

    بالگرد نیروی دریایی آمریکا در حال فرود بر روی کشتی لیبرتی پس از اتمام حمله اسرائیل
    در اثر این حمله اسرائیل، ۴۳ دریانورد آمریکایی کشته شدند و ۱۷۱ نفر از ۲۹۷ خدمه کشتی زخمی شدند. این بالاترین میزان تلفات خدمه دریایی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم بود.
    کمتر از یک ساعت پس از حمله، اسرائیل به واشنگتن اعلام کرد که نیروهایش “خطایی مصیبت‌‌بار” مرتکب شدند. بعدها، اسرائیل ادعا کرد که لیبرتی را با کشتی مصری “القصیر” اشتباه گرفتند. حال آن که هیچ شباهتی میان این دو کشتی وجود نداشت. کشتی مصری مخصوص حمل ۲ هزار تن بار و کشتی لیبری مخصوص حمل ۱۰ هزار تن بار بود. نام لیبرتی به وضوح روی بدنه آن نوشته شده بود و نیز دارای یک پرچم آمریکا با اندازه‌های استاندارد ۵ در ۸ فوتی بود. وزیر خارجه آمریکا، دین راسک، و رئیس ستاد ارتش، دریاسالار توماس مور، تأکید داشتند که این حمله عمدی بوده و هدف از آن غرق کردن لیبرتی بوده است. این موضوع در سه گزارش سیا نیز تصدیق شد. در یکی از این گزارش‌ها ادعا می‌شود که فرمان این حمله را خود وزیر دفاع اسرائیل، موشه دایان، صادر کرده بوده است.
    موشه دایان با وجود اطلاع از ماهیت آمریکایی لیبرتی، دستور حمله به آن را صادر کرد

    برخلاف موارد مشابه، یعنی حمله کره شمالی به کشتی جاسوسی “پوئبلو”، حمله سهوی عراق به “یو اس اس استارک”، بمباران “یو اس اس کول” در عدن و تصادف هوایی آمریکا با چین که آمریکا، حمله به لیبرتی فوراً از سوی رئیس جمهور وقت لیندون جانسون و وزیر دفاع رابرت مک نامارا به سرعت خاموش شد.

    کاخ سفید و کنگره بی‌درنگ توجیه اسرائیل را پذیرفتند و موضوع را به حال خود رها کردند. اسرائیل بعدها خسارتی معادل ۶ میلیون دلار به آمریکا پرداخت. بنا بر گزارش‌ها، دو خلبان اسرائیلی که حاضر به حمله به لیبرتی نشده بودند به ۱۸ سال حبس محکوم شدند.

    محل برخورد اژدر زیردریایی اسرائیل به بدنه کشتی لیبرتی

    این کشتی که مجهز به پیشرفته‌ترین فناوری اطلاعاتی ارسال امواج بود ۴۰ میلیون دلار قیمت داشت، اما در اثر این حمله ۸۲۱ سوراخ در آن ایجاد شد و به قدری آسیب دید که دیگر برای مأموریت‌های عملیاتی قابل استفاده نبود و در سال ۱۹۷۰ اوراق آن به قیمت یکصد هزار دلار فروخته شد.

    اطلاعات زیر به تأیید اسرائیل رسیده است:

    الف. USS Liberty یک کشتی آمریکایی بود. در نتیجه، در جنگ بین اسرائیل و همسایگان عربش در ژوئن ۱۹۶۷ بی‌طرف بود.

    ب. در تاریخ ۸ ژوئن ۱۹۶۷ کشتی لیبرتی در تمام مدت در منطقه آب‌های آزاد بود.

    ج. نیروهای اسرائیلی پیش از حمله مرگبارشان به لیبرتی از ملیت آن اطمینان حاصل نکردند.

    علامت GTR-5 و پرچم آمریکا به وضوع قابل تشخیص بود

    حدود ساعت ۶ صبح ۸ ژوئن ۱۹۶۷، یک هواپیمای شناسایی ناوگان اسرائیلی گزارش داد که “نوعی کشتی باری نیروی دریایی آمریکا” را درست خارج از شبکه پدافند راداری ساحلی اسرائیل با علامت “GTR-5” بر روی بدنه‌اش مشاهده کرده است. این گزارش بلافاصله هم به پایگاه نیروی دریایی اسرائیل و هم به ریاست اطلاعات نیروی دریایی اسرائیل فرستاده شد.
    در تمام این مدت پیش از حمله، هواپیمای شناسایی اسرائیل تقریباً هشت بار به طور منظم به موقعیت لیبرتی می‌رفت، اطراف آن پرواز می‌کرد و به پایگاهشان در اسرائیل بازمی‌گشت.

    اجساد قربانیان بر روی عرشه لیبرتی

    جزئیات این اتفاق هم در اسرائیل و هم در آمریکا مسکوت ماند. اسرائیل همواره ادعا می‌کند که لیبرتی را با یک کشتی مصری اشتباه گرفته و تصور می‌کردند کشتی در حال بمباران نیروهای اسرائیلی در حال جنگ در سینا بوده و خلبانانش هیچ کدام متوجه پرچم آمریکا نشدند. و دولت آمریکا نیز با این که تمامی شواهد موجود علیه این ادعا بود، بی‌هیچ سروصدایی این توجیه را پذیرفت. هیچ کشتی‌ای در تاریخ آمریکا تا کنون به اشتباه این قدر خسارت ندیده بود. با این حال دولت آمریکا در تمام مدت سعی کرد شدت این حمله را کم جلوه دهد و برای این که این ماجرا را تحت کنترل خود نگاه دارند اقدام به سانسور خبری کردند.

    بنا بر نسخه‌ای که مقامات دولتی از این ماجرا ارائه دادند، لیبرتی تنها سه بار و آن هم از فاصله بسیار دور توسط هواپیماهای اسرائیل شناسایی شده بود. به مردم آمریکا گفته شد که حمله هوایی تنها ۵ دقیقه به طول انجامید و تنها یک اژدر به کشتی حمله کرد و بلافاصله دولت اسرائیل عذرخواهی کرد و پیشنهاد کمک داد.

    خروج اجساد کشته شدگان در حمله به لیبرتی – ۳۴ آمریکایی در این حمله کشته شدند

    اما منتقدان همواره ادعا کرده‌اند که این حمله از پیش برنامه‌ریزی‌شده بوده و حقیقت سانسور شده است. در گزارش کمیسیون مستقل بررسی این پرونده در سال ۲۰۰۳ گفته شده است که حمله به لیبرتی “تنها حادثه دریایی جدی است که هرگز از سوی کنگره مورد بررسی دقیق قرار نگرفته است.”

    دروغ هایی که به مردم آمریکا گفته شد

    “گری برومت”، افسر ۲۱ ساله آمریکایی در تاریخ ۸ ژوئن آن سال در عرشه ناو «USS Liberty» خدمت می‌کرد. برومت می‌گوید: «من امروز نسبت به زمان وقوع حادثه، ابهامات بیشتری دارم، چراکه امروز واقعیات بیشتری را از آن دریافته‌ام؛ اشتباهات زیادی انجام و دروغ‌های زیادی به مردم آمریکا گفته شده و آنان واقعیت حادثه را نمی‌دانند».

    دریاسالار توماس مورر ، رئیس پیشین عملیات دریایی ایالات متحده، در این باره می‌گوید: “من هرگز باور نکردم که مورد کشتی لیبرتی موردی از شناسایی اشتباه است. حرف احمقانه‌ای است. اسرائیل به خوبی می‌دانست این کشتی آمریکایی است… اگر کسی قادر به تشخیص لیبرتی نباشد، قادر به تشخیص کاخ سفید از بنای یادبود واشنگتن نیز نیست.”

    دریاسالار توماس مورر:

    اگر کسی قادر به تشخیص لیبرتی نباشد، قادر به تشخیص کاخ سفید از بنای یادبود واشنگتن نیز نیست

     

    اسرائیل هیچ گاه توضیح نداد که چگونه به فرکانس‌هایی که کشتی ارسال می‌کرد دست یافته بود، و این که چرا این فرکانس ها را مسدود کردند (فرکانس‌های مصری کاملاً متفاوت بودند). آن‌ها هرگز توضیح ندادند که چرا هواپیماهایشان بی‌نام و نشان بود و این که چرا هیچ توجهی به پرچم آمریکا نکردند.

    پس از حمله، خدمه کشتی، موتور و تجهیزات رادیویی لیبرتی را تعمیر کردند و کشتی آرام آرام به سمت مالت رفت. آن‌چه بیش از همه سبب رنجش نجات‌یافتگان شده بود، سرپوش گذاشتن بر این موضوع از سوی دولت خودشان بود. به گفته یکی از این بازماندگان، جان هرانکووسکی، وقتی به جزیره مالت رسیدند خدمه را به چند گروه کوچک تقسیم کردند و مورد بازجویی قرار دادند. دریاسالار “ایساک کید” به خدمه هشدار داد که درباره این اتفاق با هیچ کسی هیچ حرفی نزنند. او گفت که این موضوع محرمانه است و “شما هرگز، هرگز درباره این موضوع با هیچ کس، حتی همسرانتان، نباید حرف بزنید. در غیر این صورت محاکمه می‌شوید و باید تا آخر عمر در زندان بمانید- و یا حتی بدتر از آن.”

    هیچ یک از مقامات علاقه‌ای به انجام تحقیقات دقیق درمورد علت مشکلات ارتباطی کشتی در طول حمله اسرائیل از خود نشان نداد. تمامی آثار حمله بر روی کشتی- از جمله ۸۲۰ سوراخ موشک و توپ- تعمیر شد و رویش را نیز رنگ زدند. خدمه را نیز یا به خانه فرستادند و یا به مأموریت دیگری اعزام کردند، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.

     

    اسرائیل پس از مدتی طولانی ۳٫۵ میلیون دلار برای جبران خسارات مالی به خانواده‌های کشته‌شدگان و ۳٫۵ میلیون دلار نیز به مجروحان داد، که البته بسیاری از آن‌ها حاضر به پذیرش این پول نشدند. در سال ۱۹۸۲ نیز، پس از آن که سناتور آدلای استیونسون تهدید کرد که تحقیقاتی را در این زمینه شروع خواهد کرد، اسرائیل ناگهان ۶ میلیون دلار بابت خسارت کشتی و برای بستن پرونده یو اس اس لیبرتی پرداخت کرد. این اقدام به طور مؤثری جلوی تحقیقات سناتو استیونسون را گرفت و ماجرای این حمله خیلی زود به فراموشی سپرده شد. یا دستکم کنگره و کاخ سفید آن را فراموش کردند.

    اما بازماندگان آن حادثه را فراموش نکرده بودند. در سال ۱۹۸۰ کتابی با عنوان حمله به لیبرتی منتشر شد و بازماندگان نیز کم کم شروع به اطلاع‌رسانی درباره این موضوع کردند تا به هم‌وطنانشان بگویند که واقعاً چه بر سر هم‌قطارانشان آمده است. در همین مدت، اسرائیل نیز چهار گزارش از این حادثه منتشر کرد که با حقایقی که بازماندگان برملا کردند در تضاد کامل بود.

    تیتر یکی از روزنامه های آمریکا: “۴ کشته در حمله اژدر اسرائیل به کشتی آمریکا”

    رسانه های آمریکا بنابر توافق مقامات بلندپایه این کشور، سعی در کم اهمیت جلوه دادن این حادثه داشتند

    بازماندگان این حادثه پس از انتقال به آمریکا ابتدا از سوی سازمان اطلاعات نیروی دریای و سازمان سیا تحت بازجویی های متعدد قرار گرفتند و به همه آن ها دستور داده شد در مورد این حادثه سکوت کنند و هیچ صحبتی درباره آنچه رخ داده است منتشر نشود. این سکوت تا سال ها ادامه داشت اما به تدریج شاهدان و بازماندگان این حادثه شروع به انتشار مشاهداتشان و شرح وقایع این حادثه کردند. یکی از مهم ترین افشاگری های بازماندگان لیبرتی، تفاوت روایت رسمی دولت آمریکا از حمله به لیبرتی با واقعیت بود. نکته قابل توجه نیز پوشش خبری رسانه ها بر اساس نسخه رسمی این حادثه بود که همگی آن را حمله ای کوتاه مدت و با تلفتی ناچیز مخابره کردند که اسرائیل نیز به سرعت متوجه اشتباه نیروهای خود شده و درصدد جبران بر آمده است.

     

    اما انتشار خاطرات و صحبت های بازماندگان حادثه همگی گویای این مطلب بود که این حمله با آگاهی کامل و تمام توان و با هدف نابودی لیبرتی و تمام خدمه آن بود. پس از حادثه لیبرتی، نظامیان بازمانده هریک به مأموریت در کشتی های دیگری اعزام شدند تا با تحت نظر بودن و گرفتن فرصت از آن ها، صحبتی در مورد لیبرتی مطرح نشود.در سال ۱۹۷۵ هفته نامه “اسپات لایت” شروع به انتشار برخی حقایق این حادثه برگرفته از اظهارات شاهدان آن کرد.

    مجروحان حمله به کشتی لیبرتی در قسمت پایین کشتی تحت مراقبت قرار گرفتند

    براساس این اظهارات، در مرحله اول حمله، آنتن ها و تجهیزات راداری کشتی هدف قرار گرفت و پرچم آمریکا نیز منهدم شد. کارکنان کشتی به سرعت پرچم دیگری را با هدف نشان دادن هویت آمریکایی لیبرتی جایگزین می کنند. اما هدف اسرائیل نابودی کامل کشتی با علم به آمریکایی بودن آن بود. پس از آن جنگنده ها و شناورهای اسرائیلی عرشه کشتی را با گلوله های آتش زا به آتش کشیدند که بسیاری از خدمه کشتی از جمله فرمانده لیبرتی کشته و بسیاری دیگر دچار سوختگی های بسیار شدید شدند. سپس قایق های مجهز به تیربار، مجروحان را نیز به گلوله بستند. نوع عملیات نمایانگر هدف اسرائیل بود؛ هیچ یک از سرنشینان کشتی نباید جان سالم به در می بردند.

    اقدام خصمانه اسرائیل و انفعال آمریکا
    اقدام اسرائیل در حمله به کشتی لیبرتی آمریکا از مصادیق آشکار “اقدام خصمانه” یک کشور علیه شهروندان و منافع کشور دیگر است. این اقدام نه تنها جنایت جنگی علیه ۲۹۴ سرنشین کشتی، بلکه ورود آشکار به جنگ با دولت آمریکا بود که طبیعتا طبق قوانین بین المللی و منشور ملل متحد و قوانین داخلی آمریکا، پاسخ حمله به لیبرتی، حمله نظامی متقابل آمریکا به مواضع این رژیم بود.مقامات اسرائیل پس از این حمله، تقصیر را آشکارا بر گردن آمریکا انداختند و ژنرال “ئیفتاح اسپکتور” خلبان اولین جنگنده میراژ مهاجم به لیبرتی، صریحا اعلام کرد: ” تا آنجا که من می دانم، در وهله اول این اشتباه از سوی کشتی لیبرتی بود که در آن منطقه حضور داشت.”

    محل برخورد یکی از اژدرهای اسرائیلی به کشتی لیبتری

    اما دروغ های صهیونیست ها به اینجا ختم نمی شود. بر خلاف ادعای اسرائیل، بعدها مشخص شد اپراتورهای سیستم های شنود آمریکا مستقر در اسپانیا، لبنان، جزیره کرت یونان، آلمان و ویتنام، مکالمات خلبان های اسرائیلی را که کشتی آمریکایی را شناسایی و دستور حمله را صادر کرده اند شنیده و ضبط شده است. این مکالمات را “دوایت پورتر” سفیر وقت آمریکا در لبنان که به این مکالمات دسترسی داشت، تأیید کرده است.

    نکته جالب تر، اظهار نظر ژنرال “ست منتیز” – ژنرال حاضر در اتاق فرمان عملیات در تل آویو – است. ژنرال مینتز می گوید:” تمام افراد حاضر در اتاق بدون هیچ تردیدی مطمئن بودند که این کشتی لیبرتی آمریکاست. نظرات بسیاری در مورده نحوه شناسایی و پرچم بزرگ نصب شده بر روی لیبرتی مطرح شد، اما هیچ کس کوچکترین بحثی در مورد آمریکایی نبودن این کشتی مطرح نکرد. ژنرال “موشه دایان” علیرغم اطلاع از این موضوع، دستور حمله را صادر کرد.”

    سرپوش آمریکا بر حمله اسرائیل

    پس از دروغ های اسرائیل، آمریکا نیز عملکردی بسیار سوال برانگیز و مذموم از خود برجای گذاشت.


    رابرت مک نامارا وزیر دفاع و لیندون جانسون رئیس جمهور آمریکا توافق کردند علت حادثه “اشتباه در شناسایی” اعلام شود

    در سال ۱۹۷۶ گزارش سری کنگره به این نتیجه رسیده بود که حمله به کشتی لیبرتی کاملا عمدی وآگاهانه بوده است. علاوه براین، گزارش یک کمیته مستقل تحقیق، اقدام اسرائیل را “اقدامی خصمانه” اعلام کرد. کاپیتان “وارد بوستون”، مسئول تحقیق این کمیته، ۳۵ سال پس از این حادثه از امضای تفاهم نامه میان لیندون جانسون رئیس جمهور و رابرت مک نامارا وزیر دفاع وقت آمریکا خبر داد. براساس این سوگند، قرار براین شد نتیجه گزارش نیروی دریایی بدینگونه طراحی شود که “این حمله با وجود تمام اسناد و شواهد موجود – و دال بر عمدی بودن حمله – بدلیل اشتباه در شناسایی رخ داده است.”

    دلایل حمله اسرائیل به لیبرتی

    پرونده حمله به لیبرتی با اعلام “اشتباه در شناسایی” از سوی اسرائیل و تایید و پذیرش آن از سوی آمریکا و مسکوت ماندن واقعه تا به امروز، بسته شد. اما انگیزه اسرائیل از انجام این حمله بر ضد متحد و حامی شماره یک خود چه بود؟

    به گفته پروفسور ریچارد دکمجیان، استاد علوم سیاسی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، اسرائیل در آن زمان تصمیم داشته برخلاف آتش بس سازمان ملل، ارتفاعات جولان را اشغال کند و به همین دلیل نمی‌خواسته آمریکا از این نقشه بویی ببرد. اسرائیلی‌ها همچنین علاقه‌ای نداشتند زمانی که مشغول قتل عام اسرای مصری بودند، زندانیانی که مجبورشان کرده بودند قبرشان را با دست خودشان بکنند و سپس در العریش تیرباران شدند، شاهدی داشته باشند. اسرائیل این ادعای کشتار دسته‌جمعی اسرای مصری را به شدت رد کرده است و می‌گوید کشته‌شدگان ۲۵۰ مبارز مسلح فلسطینی بودند که در حین عملیات کشته شدند.

    یکی دیگر از منتقدان، پیتر هونام، خبرنگار انگلیسی، در کتاب خود “عملیات سیانور” “Operation Cyanide” می‌نویسد که مجموعه‌ای از عوامل سری میان دولت‌های آمریکا و اسرائیل منجر به این حمله شد. هدف از حمله غرق کردن لیبرتی و کشتار تمام مسافران کشتی بوده است، اما با شناور ماندن لیبرتی بر روی آب این نقشه عملی نشد.

    به اعتقاد هونام، عناصر مخفی در دولت‌های آمریکا و اسرائیل برای بمباران کشتی تبانی کرده بودند تا حمله را به مصر و ابرقدرت متحد آن؛ یعنی شوروی نسبت دهند تا به این ترتیب، انتقام سختی ترتیب دهند که منجر به پیروزی اسرائیل شود.

    هونام می‌گوید: «حمله به ناو لیبرتی، دست‌کم از یک سال پیش از آن برنامه‌ریزی شده بود. لیبرتی به موقعیت بسیار پیچیده‌ای فرستاده شد که به نظر من، موقعیتی بود که بتوان به آن حمله کرد».

    هونام ادامه می‌دهد: هدف اصلی، غرق کشتی و از بین بردن همه خدمه بود، اما لیبرتی غرق نشد و این طرح نیز در نهایت لغو شد.

    محل اصابت موشک های اسرائیل به تاسیسات ماهواره ای لیبرتی
    متهم کردن مصر و وارد کردن آمریکا به جنگ
    در وهله اول اسرائیل در حمله به لیبرتی این هدف را داشت که لیبرتی را بدون باقی گذاشتن حتی یک بازمانده نابود کرده و بدون برجای گذاشتن ردپایی از خود، مصر را به انجام این حمله متهم کند و بدین ترتیب آمریکا را به نفع خود وارد جنگ شش روزه کند. مشابه این سناریو و ردپای اسرائیل را می توان در حادثه ۱۱ سپتامبر نیز مشاهده کرد.افشای ماموریت لیبرتی در جلوگیری از حمله اسرائیل به سوریه
    انگیزه دیگر، تعهد “آوراهام هارمون” سفیر اسرائیل در آمریکا به لیندون جانسون مبنی بر عدم حمله اسرائیل به سوریه بود. اما بر خلاف این تعهد نیروهای اسرائیل در کرانه باختری و بلندی های جولان مستقر شده و آماده حمله بودند. آمریکا بیم این را داشت که با حمله اسرائیل به سوریه، شوروی به نفع سوریه وارد جنگ شده و موازنه قدرت در منطقه به سود شوروی تغییر کند و به همین دلیل لیبرتی مأموریت داشت تا با اشراف اطلاعاتی به تحرکات نیروهای اسرائیل، در صورت لزوم از وقوع این درگیری – اسرائیل و سوریه – جلوگیری کند.تحت الشعاع قرار گرفتن جنایت جنگی اسرائیل
    انگیزه احتمالی سوم نیز سرپوش گذاشتن بر یکی از جنایت های رژیم صهیونیستی بود. در زمان حمله به لیبرتی، نیروهای ارتش اسرائیل به فرماندهی  آریل شارون، مشغول قتل عام هزاران نفر از اسرای جنگی مصر و فلسطین بودند و اجساد آن ها را نیز در صحرای سینا دفن می کردند. فرماندهان ارتش اسرائیل سال ها بعد به این جنایت خود اعتراف کردند.

    حمله به لیبرتی از یک سو توجه به این قتل عام را منحرف می کرد و از سوی دیگر امکان رهگیری امواج رادیویی و علنی شدن اقدام جنایتکارانه اسرائیل در قتل عام اسرای مصری و فلسطینی توسط لیبرتی را از بین می برد. بنابر گزارش های تایید نشده، ناو چهل میلیون دلاری لیبرتی، در حال استراق سمع و جاسوسی درباره کشتار زندانیان مصری جنگ توسط اسرائیلی‌ها بوده است.

    در نهایت پرونده لیبرتی، بدون انجام تحقیقی بی طرفانه و رسیدگی به دلایل واقعی حمله، بازخواست و مجازات عاملین آن با ابهامات و سوالات بدون پاسخ بسیاری، بسته می شود تا مهر تایید دیگری بر ادعای اداره آمریکا به دست صهیونیست ها و سیطره اسرائیل بر ارکان قدرت در این کشور زده شود.

    کلیه حقوق برای پایگاه خبری واران نیوز محفوظ است
    Desgined & Programmed by AmirHz.ir