نمی‌توان با زبان تهدید با کره شمالی سخن گفت

  • اکران «خوب، بد، جلف»، «سلام بمبئی»، «گشت ٢» و «مبارک» در صومعه سرا
  • تاریخ خبر : یکشنبه ۲۹ بهمن ۹۱ - ۱۵:۳۰

    کد خبر : 7168

    نمی‌توان با زبان تهدید با کره شمالی سخن گفت

    یک اندیشکده آمریکایی می نویسد: آمریکا پس از سال‌ها تهدید و تنبیه کره شمالی باید اذعان کند که سیاست‌هایش در …

    یک اندیشکده آمریکایی می نویسد: آمریکا پس از سال‌ها تهدید و تنبیه کره شمالی باید اذعان کند که سیاست‌هایش در مقابل این کشور ناکارآمد بوده و اکنون در برقراری ارتباط جدید با کره شمالی، این آمریکا است که باید گام اول را بردارد.

    به گزارش واران نیوز به نقل از فارس» «تد گالن کارپنتر» عضو ارشد مطالعات دفاع و سیاست خارجی اندیشکده «کاتو» در مقاله‌ای پس از ناموفق دانستن سیاست تهدید و تنبیه واشنگتن علیه کره شمالی، می‌نویسد: مقامات دولت اوباما اکنون باید بپذیرند که «پیونگ‌یانگ» به سلاح هسته‌ای دست پیدا کرده و دیگر باید به عنوان یک قدرت هسته‌ای با آن برخورد کرد. آمریکا باید تحریم‌ها علیه کره شمالی را لغو و تلاش کند با این کشور روابطی سازنده برقرار نماید.

     

    * واکنش‌های گنگ و بی‌فایده غرب درباره برنامه سلاح‌های هسته‌ای کره شمالی

    واکنش غرب به آزمایش هسته‌ای روز سه‌شنبه کره شمالی، همان‌قدر که قابل پیش‌بینی بود، بی‌تأثیر هم خواهد بود، خط و نشان کشیدن، تقاضای اعمال تحریم‌های بیش‌تر، و هشدارهای گنگ درباره پیامدهای زیر پا گذاشتن قطعنامه‌های سازمان ملل. اوباما در سخنرانی «وضعیت کشور» خود گفت: «این اقدامات کره شمالی صرفاً این کشور را بیش‌تر منزوی می‌کند؛ زیرا ما در کنار متحدان خود می‌ایستیم، پدآفندهای موشکی خود را تقویت می‌کنیم و جهان را به سمت واکنش به این تهدیدها سوق می‌دهیم». اما متأسفانه هیچ‌کدام از این پاسخ‌ها به آرمان‌های هسته‌ای «پیونگ‌یانگ» پایان نخواهد داد.

     

    * سیاست‌های تهدید و تنبیه کره شمالی توسط واشنگتن تا کنون به نتیجه‌ای نرسیده است

    سال‌ها است که آمریکا در مقابله با کره شمالی از سیاست تنبیه بیش از تشویق استفاده کرده و به نتیجه‌ای هم نرسیده است. حتی توافقنامه سال ۱۹۹۴ بین واشنگتن و پیونگ‌یانگ هم که موقتاً برنامه پلوتونیم «کیم جونگ ایل» را متوقف کرد، در حقیقت فعالیت‌های دولت کره را متوقف نکرد؛ بلکه صرفاً آن را به برنامه غنی‌سازی اورانیوم تبدیل کرد. کره شمالی، در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ نیز دو آزمایش هسته‌ای دیگر را انجام داده بود.

     

    * نمی‌توان با زبان تهدید با کره شمالی سخن گفت

    اکنون زمان آن رسیده که آمریکا رویکرد دیگری در این‌باره اتخاذ کند. به هر حال، تنها سناریوی خطرناک‌تر از کره شمالی مجهز به سلاح هسته‌ای، این است که آمریکا با این کره شمالی جدید رابطه مناسبی نداشته باشد. این کشور ممکن است به سوپر مارکتی برای فروش فناوری هسته‌ای، قطعات سلاح‌های هسته‌ای و یا حتی سلاح‌های هسته‌ای آماده برای هر نوع خریداری، تبدیل شود. واشنگتن و متحدانش باید بپذیرند که تلاش برای منزوی کردن یک قدرت هسته‌ای از ایجاد ارتباط سازنده با آن، بسیار خطرناک‌تر است. در شرایط موجود که هیچ گزینه مطلوبی وجود ندارد، آمریکا باید یاد بگیرد چگونه می‌تواند با کره شمالی مجهز به سلاح هسته‌ای زندگی کند.

     

    * تحریم‌های آمریکا علیه کره شمالی موجب کاهش انگیزه‌های هسته‌ای دولت این کشور نشده است

    در این مسیر، لغو تحریم‌ها خسارت شدیدی به آمریکا وارد نمی‌کند. این تحریم‌ها از دستیابی کره شمالی به منابع فناوری جلوگیری، به اقتصاد ضعیف این کشور آسیب‌های جدی وارد، حضور کره شمالی در نظام اقتصادی بین‌المللی را دچار مشکل و به مردم عادی این کشور رنج‌های زیادی را تحمیل کرده (خبرهایی از قحطی و آدم‌خواری در این کشور به گوش رسیده است)؛ اما همه این‌ها تنها دولت این کشور را با زحمت مواجه کرده و انگیزه آن را کاهش نداده است.

     

    * تهدید «منزوی شدن در جامعه بین‌الملل» دیگر فایده‌ای برای آمریکا و اعتباری نزد کشورهای دیگر ندارد

    واشنگتن بارها به «پیونگ‌یانگ» هشدار داده که اگر آرمان‌های هسته‌ای خود را رها نکند، بیش‌تر در جامعه جهانی منزوی خواهد شد؛ اما این تهدیدها دیگر اعتباری ندارد؛ زیرا همه می‌دانند اگر چین تحریم‌های شدیدی علیه کره شمالی اعمال نکند، این کشور عملاً هیچ‌گاه منزوی نخواهد شد. «پیونگ‌یانگ» کمک‌های اقتصادی بسیار گسترده‌ای از جمله بخش عمده خوراک و انرژی خود را از پکن می‌گیرد و مقامات چینی هم حاضر نیستند به متحد بلند مدت خود پشت کنند؛ متحدی که بین چین و بخش‌های آسیای شرقی تحت تسلط آمریکا حائل است. کره شمالی هم این را می‌داند و در واقع دارد دست واشنگتن را رو می‌کند.

     

    * واشنگتن باید این واقعیت را ببیند که کره شمالی مسلماً به فکر حمله مستقیم به آمریکا نیست

    خشونت‌طلبان در آمریکا صدایشان به اعتراض بلند خواهد شد؛ اما مقامات واشنگتن باید واقع‌گرایانه به شرایط نگاه کنند. زرادخانه هسته‌ای تازه‌ تأسیس کره شمالی و ظرفیت این کشور در تولید موشک آن‌قدر نیست که بتواند مستقیماً به خاک آمریکا حمله کند. واشنگتن هزاران کلاهک هسته‌ای دارد که از نهایت ظرفیت سلاح‌های هسته‌ای کره شمالی هم، نسل‌ها پیشرفته‌تر هستند. مقامات «پیونگ‌یانگ» اگر به فکر خودکشی نباشند، هرگز به آمریکا حمله نخواهند کرد. اگرچه خواص کره شمالی خشن و بی‌رحم هستند؛ اما عقل خود را از دست نداده‌اند. آن‌چه متخصصین سیاسی «بازدارندگی اصلی» یا جلوگیری از حمله مستقیم به خاک آمریکا، می‌نامند، اکنون از هر زمان دیگری کارآمدتر و با اعتبارتر است.

     

    * متحدان آمریکا در منطقه نگران آن هستند که واشنگتن حاضر نباشد به خاطر آن‌ها با کره شمالی درگیر شود

    با این حال، اعتبار «بازدارندگی فرعی» واشنگتن یعنی توانایی آمریکا در پیش‌گیری از حمله دشمنانش به یکی از متحدان این کشور، اکنون زیر سؤال است. ژاپن، کره جنوبی، تایوان و دیگر همسایگان کره شمالی نگران این هستند که آمریکا حاضر نباشد بر سر تهدیدی که به این کشورها محدود می‌شود، با یک دشمن هسته‌ای در بیفتد. این نگرانی کاملاً به‌جا است؛ اما راه‌حل منطقی این است که عوامل بازدارنده توسط خود این کشورها را توسعه دهیم و تقویت نماییم، نه این‌که آن‌ها را بیش‌تر و بیش‌تر به ضمانت‌های امنیتی آمریکا وابسته کنیم. اگرچه ایجاد رقابت اسلحه در منطقه گزینه مطلوبی نیست؛ اما شاید تنها راه واقع‌بینانه و کارآمد برای مقابله با موضع‌گیری‌های تند «کیم جونگ اون» رهبر کره شمالی باشد.

     

    * مجهز شدن کره شمالی به سلاح‌های هسته‌ای موجب شده تا این کشور دیگر گفت‎وگو با آمریکا را به رسمیت نشناسد

    کره شمالی مسلماً دلیلی نمی‌بیند تا در گفت‎وگوهای شش طرفه با چین، آمریکا، روسیه، ژاپن و کره جنوبی حضور جدی داشته باشد. این گفت‎وگوها بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ هم بدون توقف ادامه داشت و این امید کاذب را به وجود آوردند که پس از آن همه معطل کردن مذاکره‌ کننده‌های کره شمالی، ممکن است رسیدن به توافق موجب شود تا این کشور در ازای دریافت کمک‌های مالی کافی و دیگر امتیازات، سلاح‌های هسته‌ای خود را کنار بگذارند. از آوریل سال ۲۰۰۹ تا کنون، مذاکرات راکد شده و در همین حال، سئول و پیونگ‌یانگ مشغول رقابت در مانورهای نظامی و کمپین‌های تبلیغاتی علیه یک‌دیگر هستند. تنش‌های کنونی در شبه جزیره کره در چندین سال اخیر بی‌سابقه بوده است.

     

    * آمریکا بیش از ۳۰ سال است از برقراری روابط سازنده با کره شمالی خودداری می‌کند

    برقراری ارتباطی جدید با کره شمالی ضرورت دارد و این آمریکا است که باید گام اول را بردارد. برخی اعضای وزارت خارجه آمریکا در دهه ۱۹۸۰ پیشنهاد دادند پکن و مسکو، کره جنوبی و واشنگتن، کره شمالی را به رسمیت بشناسند. پس از پایان جنگ سرد، چین و روسیه با سئول روابط دیپلماتیک و اقتصادی قوی برقرار کردند؛ اما آمریکا روابط خود به پیونگ‌یانگ را اصلاح نکرد.

     

    * واشنگتن و به طور کلی غرب اکنون دیگر باید تحریم‌ها علیه کره شمالی را لغو و برخورد خود با این کشور را اصلاح کنند

    اگرچه دیر شده است؛ اما واشنگتن هنوز هم باید این گام را بردارد. به علاوه، آمریکا باید وارد مذاکرات جدی با کره شمالی، چین و کره جنوبی شود تا با امضای پیمان صلح، رسماً جنگ بین دو کره خاتمه یابد. این توافقنامه که از درخواست‌های طولانی‌مدت کره شمالی بوده است، راه را برای کاهش فعالیت‌های نظامی در دو سوی منطقه به اصطلاح «غیر نظامی» بین کره شمالی و جنوبی هموار می‌کند. نهایتاً هم مقامات آمریکا باید تحریم‌های اقتصادی و اغلب اقدامات یک‌جانبه خود را پایان دهند؛ اقداماتی که عملاً راه همه نوع مبادله اقتصادی با کره شمالی به غیر از کمک‌های انسان‌دوستانه آمریکا را بسته‌اند. هم‎چنین واشنگتن باید به کمک پکن، بکوشند تا تحریم‌های بین‌المللی را نیز لغو کنند. هدف نهایی باید این باشد که به کره شمالی انگیزه داده شود تا به عنوان یک قدرت هسته‌ای در رفتار خود مسئولیت‌پذیر باشد.

     

    * در حال حاضر تنها راه پیش روی واشنگتن در مقابل کره شمالی کنار آمدن با این کشور است

    بی‌شک این کار دشوار خواهد بود. حکومت سرکوب‌گر کره شمالی شاید نفرت‌انگیزترین حکومت روی زمین و دارای سابقه‌ای وحشتناک در حقوق بشر باشد؛ اما واضح است که سیاست منزوی کردن این کشور جواب نداده است. کره شمالی به میل خود به فعالیت‌های هسته‌ایش پایان نخواهد داد. برای متقاعد کردن «پیونگ‌یانگ» به رها کردن برنامه سلاح‌های هسته‌ایش، راهی به جز حمله هوایی به همه نیروگاه‌های شناخته‌شده و مشکوک کره شمالی وجود ندارد؛ اقدامی که تقریباً هیچ تحلیل‌گری آن را تأیید نمی‌کند؛ زیرا احتمالاً موجب بروز جنگی تمام عیار در شرق آسیا خواهد شد.

     

    * آمریکا همیشه از برقراری ارتباط سازنده با کشورهای دیگر بیش از سیاست تهدید نتیجه دیده است

    واشنگتن در گذشته هم با برخی دیگر از دشمنان سرسخت خود روابط سازنده‌ای برقرار کرده است. به عنوان مثال، پیشنهاد دولت نیکسون به چین، جسورانه و بحث‌برانگیز بود. بیش از دو دهه بود که پکن آمریکا را دشمن خود معرفی کرده و این کشور را تهدید کرده بود. برقراری ارتباط با «مائو تسه‌تونگ» رئیس جمهوری خلق چین در اوایل دهه ۱۹۷۰ هم آسان‌تر از برقراری ارتباط با «کیم جونگ اون» در حال حاضر نبود. با این حال، مقامات آمریکایی شانس خود را امتحان کردند و نتیجه هم گرفتند. در اواسط دهه ۱۹۹۰ هم، دولت کلینتون دهه‌ها دشمنی علیه ویتنام را پایان داد. آمریکا امروز با این دو دشمن سابق خود، روابط سازنده‌ای دارد.

     

    * آمریکا مجبور است با واقعیت هسته‌ای شدن کره شمالی کنار بیاید و آن را بپذیرد

    استراتژی کنونی واشنگتن احتمالاً به پیامدی فاجعه‌بار منجر خواهد شد، این‌که کره شمالی مسلح به سلاح هسته‌ای به این نتیجه برسد که دشمنانش در پی نابود کردن این کشور هستند، همان‌قدر که محاصره کردن یک حیوان وحشی بی‌عقلی است، دور راندن یک قدرت هسته‌ای نوظهور هم ناعاقلانه است. آمریکا باید رویکرد متفاوتی را اتخاذ کند. رویکردی که واقعیت را به رسمیت می‌شناسد؛ هرچند این واقعیت ناخوشایند باشد.

    کلیه حقوق برای پایگاه خبری واران نیوز محفوظ است
    Desgined & Programmed by AmirHz.ir